top of page
  • Eda Çeleğen

Hınç


Tenin üstündeki ilk yangında gizli olan korku

susar tenin altındaki o yangının yüceliğinde.

Viyolonselin ilk notasındaki o haykırışta gizlidir,

ürkek çocukların amansız cesareti.

Annenin yaktığı ilk ateşte barınır;

umudun sesi,

korkunun eceli

ve korkusuzluğun cesedi.

Tanrı gizlenir kalbimizden,

ayın karanlığı doldukça göğüs kafesimize.

Yutkunur insan

o ilk ürperti dolunca genzine,

elleri kalbini yoklar

Aradığı gizlenen Tanrı’nın kılıcıdır.

Tanrı’m seninle olan savaşımız da bitti,

yudum yudum içtik bahşettiğimiz o zehri!

Tanrı’m artık gündüz ateşi yakamaz,

gecenin karanlığı ürpertemez beni.

Korku,

göğüs kafesimde yuva değil

esarettir artık hıncında bilediğin.

Ve Tanrı’m,

umudun sesi

parmaklarımın ucundaki ateştir,

özgürce bilediğim.


Comments


bottom of page